De veerboot, Stanley Park en de VS

Vrijdagochtend zijn we vanuit Victoria via Sidney (Nee, niet in Australie!) naar Vancouver gevaren, met de veerboot. We zijn daarna dwars door het centrum gereden en hebben een halve dag rondgehangen in Stanley Park, een park in het midden van Vancouver. Dit park bestaat uit een stuk bos, waar je doorheen kunt wandelen en een paar meertjes. Het is echt op loopafstand van down town Vancouver, maar het is er heerlijk rustig. Op het eiland zaten hebben we twee wasbeertjes (tellen die ook als beren?) gezien. Helaas konden we geen foto nemen. Daarom een foto van Mirjam bij het Beaver lake, waar geen bever te bekennen was. We hebben wat korte wandelingen gemaakt en zijn daarna doorgereden naar het zuiden.

Na een uurtje rijden kwamen we bij de grens van de VS. We moesten de autosleutel en onze paspoorten inleveren. Nadat de auto gecheckt was ('jullie zijn zeker aan het kamperen') moesten we een formuliertje invullen en 12 USD betalen, waarna we verder mochten. We zijn doorgereden tot Burlington (Washington), waar we na veel zoeken eindelijk een hotelletje (Holliday Inn Express) vonden. We kregen de een na laatste kamer. We hadden geen zin meer om een camping te zoeken en de tent op te zetten, omdat het alweer aardig donker was. Bij dit hotel konden we laat uitchecken en dat hebben we dus ook gedaan. We hebben ook alvast een hotel in het centrum van San Francisco geboekt op mijn verjaardag.

Na het uitchecken vanochtend zijn we verder gereden door Seattle, via Aberdeen (een van de vele) langs de kust. Op dit moment zitten we op een camping, ten zuiden van Garibaldi (Wie was dat ook alweer? ;) in Oregon. Deze camping heeft Wifi, dus moest ik gewoon even de site updaten.

Wordt vervolgd...

Mussel Beach, Tofino en Victoria

Dinsdagmorgen zijn we vertrokken vanuit Parksville naar Tofino. Onderweg daarnaartoe kom je eerst langs de 'Englishman Falls' en Coombs. Bij de Englishman falls was het lekker rustig. We hebben de wandeling daar gemaakt. Hier in het bos stonden ook al hele dikke bomen, terwijl we gehoord hadden dat we die pas later zouden zien. Daarna kwamen we door Coombs. Coombs is een plaatsje van niets. Een plein in het midden waar allemaal toeristische waar te koop is. Niet echt iets voor ons dus. We zijn doorgereden naar 'Cathedral grove', een bos met hele dikke bomen.

Bij het informatiepunt dertig kilometer voor Tofino vertelden ze dat bijna alle campings vol waren. Alleen de camping op het golf terrein en de natuurcamping 'Mussel beach' hadden nog plekjes over. De weg er naar toe was een gravel road, vertelde ze. Nou, dat hebben we geweten. De weg was inderdaad deels van gravel. Verder was het vooral zand, modder en gaten. Na een kilometer of acht driften over de 'weg' kwamen we er dan eindelijk aan. Het hele terrein leek vol te zitten met hippies. We gingen naar het kantoortje en ze vertelden dat de eerste plekken allemaal afgehuurd waren door een groep van 'raw vegetable people'. De mensen liepen in hippie kleren (allerlei kleuren of gemaakt van hennep.) Maar ze hadden wel allemaal een kudtbusje of pickup... Ach ja. Ze voelen zich een met de natuur. Maar goed, verder op, op het terrein was nog wel een plaatsje. Dat hebben we dus genomen. Toen we er naar toe reden zagen we een klein beertje (14). Zijn moeder was nergens te bekennen. Het was wel heerlijk rustig op die camping. We hebben de tent opgezet, over het strand gewandeld, gekookt, gelezen en geslapen.

De volgende ochtend hebben we de tent afgebroken en zijn we naar een andere camping (Long Beach Golf Course), die nog plek had gereden. Deze camping was een stukje minder dan de andere, maar vanuit hier is het beter te doen naar Tofino. Je hoefde namelijk niet over de gravel road. Na het opzetten van de tent zijn we naar Tofino gereden. In Tofino hebben we een willekeurige 'Whale watching' trip geboekt. Over twee uur was de volgende vaart. We zijn naar het strand gelopen en kwamen een bald eagle tegen.

Toen het eindelijk bijna vier uur was, en we pilletjes tegen zeeziekte hadden gehaald, zijn we terug gegaan naar de verzamelplek. We werden begeleid naar de boot. Bij de boot aangekomen gingen we achterop zitten, buiten in de open lucht. Twee vrouwen deden dat ook, de anderen gingen allemaal binnenin zitten. Het bleek dat we de gelukkig de goede kant gekozen hadden. De vrouwen zaten aan de rechterkant en werden helemaal nat van het opspattend water. Wij kregen maar enkele druppeltjes over ons heen. Na een halfuurtje varen wees de piloot naar rechts. Daar zat een grijze walvis. Het was moelijk om hem op de foto te krijgen (de boot schudde nog al), maar het resultaat staat hier naast.

De boot bleef nog een half uurtje rond hangen, rond de walvis. Toen kwam de volgende boot er aan en ging deze verder. Hij voer verder en we zagen eerst nog een bald eagle en daarna kwamen we bij een stenen strandje, waarop een heel stel zeeleeuwen lagen te zonnen. Vervolgens voeren we nog een langs een eilandje, waarop nog wel eens wolven te zien zijn, maar die hebben we helaas niet gezien. Daarna hebben we sushi gegeten en zijn we terug naar de tent gegaan om een fikkie te stoken.

Vanochtend zijn we via het rain forrest, waar we beide wandelingen hebben gemaakt, verder gereden naar Victoria. Onderweg zijn we door Chemainus gekomen, het plaatsje dat bekend staat om zijn muurschilderingen. Het zag er wel aardig uit. Leuk om gezien te hebben. De houtsnede waar Mirjam voor staat is wel erg mooi. Daarna zijn we doorgereden naar Victoria. Daar hadden we (ik) een motelletje uitgezocht. Op de flier zag het er aardig uit. Toen we betaald hadden en naar de kamer gingen bekroop ons het gevoel dat we toch iets fout hadden gedaan. Het stonk en zag er ranzig uit. We zijn terug gegaan naar beneden, om ons geld terug te vragen. We hebben vervolgens een andere kamer even verderop genomen. Deze was in ieder geval een stuk beter.

We zijn naar het centrum van Victoria gelopen om wat te eten. De straat waar we door liepen zag er niet al te goed uit. Veel zwervers en hanggroepjongeren en zo. Niet echt gezellig. Wel zagen we een mooie muurschildering, die zo in Chemainus er tussen had kunnen hangen (Zie foto). Downtown hebben we een restaurantje gevonden, dat 'Temple' heet. Dit is echt een aanrader, als je van wat bijzonder eten houdt. We zijn via een andere weg teruggewandeld en zagen onderweg een wasbeertje.

Wordt vervolgd...

On the road

De eerste 1500 kilometer zitten er op. Zaterdag zijn we via Kananaskis naar Jasper gereden. Net voorbij Jasper, aan de voet van Mount Robson hebben we gekampeerd. We hebben een wijze les gekregen over het verschil tussen de Black bear en de Grizzly bear. We hebben het niet aan den lijve ondervonden hoor; Er werd een verhaaltje verteld. Op weg naar de camping hebben we in totaal weer drie beren (11, 12 en 13) gezien. We hebben foto's en filmbeelden. Maar wat we nog niet eerder hadden gezien (ik wel, maar Mirjam niet) was een Moose. Deze die we zagen had twee kalfjes bij zich. Op de foto staat er maar een. Op de film staan ze allebei.

De volgende morgen (zondag dus) zijn we in Valemount boodschappen gaan doen en via Kamloops doorgereden naar 'Manning Provincial Park', in BC. Dit park ligt zo ongeveer op de grens met de VS (Washington) en ligt vlak bij Hope. In Manning hebben we ons tentje weer opgezet, vlak aan het water van een riviertje. Op de weg er naar toe hebben we een aantal roofvogels gezien, waarvan eentje erg groot was, met bruine vleugels. Spanwijdte was zo ongeveer een meter twintig. Helaas waren we te laat met de camera. Wel hebben we een andere vogels gefotografeerd, waarvan we de naam (nog) niet weten. Zie de foto hiernaast.

We zijn vanochtend vroeg vertrokken in de richting van Vancouver. De hele weg er naar toe was grauw en grijs. Bij Vancouver begon het op te klaren. Op de radio zeiden ze dat het de volgende dagen alleen maar beter zou worden, dus besloten we door te rijden naar Vancouver Island. Daar zitten we nu dus. We zitten in Parksville, in een motelletje dat 'Skylite Motel heet. We zijn nog even naar het strand geweest om wat foto's te knippen. Morgen willen we naar Tofino rijden, voor een dag of twee. We nemen weer een camping, dus waarschijnlijk zijn we off line.

Vakantie!!!

Mirjam heeft het al twee dagen, maar voor mij begon het vandaag pas. Morgenochtend vertrekken we in de richting van Vancouver. Daarna gaan we naar Vancouver Island en vervolgens naar het zuiden, naar San Fransisco. Vervolgens door Death Valley naar Las Vegas en daarna weer naar Calgary. Dit alles (zo'n 7000 km) gaan we doen in drie weken. Als we onderweg online kunnen zullen we proberen de site te updaten. Zo niet, dan komt dat later wel.

Cancelled

Helaas. We zouden vanavond naar de opnames van WWE RAW zijn gegaan. Maar vanwege de moord/zelfmoord van Chris Benoit, gaat het helaas niet door. Misschien volgende keer...

Columbia Icefield

Zoals net in het andere artikeltje van vandaag (hieronder) al voorspeld (is makkelijk achteraf), zijn we vandaag naar het Columbia Icefield geweest. Het Colombia Icefield is ongeveer 325 vierkante kilometer groot en ligt in twee provincies en het smeltwater van deze ijsvlakte komt uit in drie verschillende oceanen, de stille oceaan, de atlantische oceaan en noordelijke ijszee (is ook een oceaan!). De gletjser waar wij opgeweest zijn is de Athabasca Glacier. De waterval, die we in juni zagen, heet niet geheel toevallig ook de Athabasca falls.

Met een speciale bus, met hele grote wielen zijn we de Gletsjer opgereden. De chauffeur vertelde allerlei dingen over het gebied en maakte een aantal hele flauwe grappen. Toen we boven waren gekomen hebben we eventjes wat foto's genomen en een paar filmpjes gemaakt. Ook hebben we even van het water geproefd dat daar stroomt. Ze zeiden dat het kon, dus deden we het. Het smaakte niet erg. Niet dat het vies was, maar er zat weinig smaak aan. Het was trouwens wel heel wat beter dan het normale kraanwater hier in Calgary ;-) Maar goed; Heel bijzonder is het niet om naar de Icefields te gaan. Er staan nog wat foto's op deze fotopagina.

Daarna zijn we doorgereden en hebben we even wat worstjes warm gemaakt en hotdogs gegeten, op hetzelfde plekje aan de rivier waar we de vorige keer ook gezeten hebben. Hier komt bijna niemand, dus is het heerlijk rustig. Nadat we het op hadden zijn we doorgereden richting Calgary. Vanaf Lake Louise hebben we (natuurlijk) weer de 1A (Bow Valley Parkway) genomen richting Banff. Langs de weg kwamen we nog een beer (10) tegen. Ook deze was nog niet zo groot, maar wel een stuk groter dan de andere van gisteren. Het was dus of een beer van vorig jaar, of een vrouwtje (No offense).

Aan het einde van de 1A kwamen we een andere oude bekende tegen. Opnieuw een elk, maar dit keer een volwassen mannetje. Het gewei was nog weer groter dan de vorige keer. Omdat de plek bijna hetzelfde is als de vorige keer, hebben we maar aangenomen dat het dezelfde was. We hebben zijn oormerk niet kunnen zien. Daarna zijn we doorgereden en hebben we onderweg 'Mi Sato' gebeld, voor een pickup van een paar rolletjes sushi, die we lekker thuis hebben opgegeten.

Dit was tevens het laatste weekendje weg in Canada. Volgende week hebben we drie weken vakantie en het weekend erop vliegt Mirjam terug naar Nederland. Ik vlieg waarschijnlijk twee weken later. Hoe en wat precies laten we zo spoedig mogelijk weten.

Twee en een halve beer

Eindelijk is het dan gelukt. We wilden het al een aantal weken, maar dit weekend zijn we dan naar de Columbia Icefield. Bij de Athabasca Glacier, onderdeel van het Columbia Icefield, kun je een tocht maken met een bus de gletsjer op. In april, toen we met t-tje en Inge op pad waren en 'Alberta Host' werden op de Gondola in Banff, kregen we twee gratis kaartjes voor de Columbia Icefields. We waren zaterdagmorgen een beetje laat vertrokken (om tien uur opgestaan) en hebben heel rustig gereden.

Toen we in de buurt van de icefields kwamen, was het al iets over vier. We besloten het maar de volgende dag te doen en door te rijden naar een camping. We hadden foto's gezien van 'Wapiti', bij Jasper, van Roel en Marjolijn (die afgelopen week nog twee nachten bij ons gelogeerd hebben, voordat ze weer naar .nl vlogen) Helaas was Wapiti vol. Toen zijn we maar naar de camping in Jasper gegaan, waar we de vorige keer ook zijn geweest. Dit was Whistler's. Onderweg zijn we twee en een halve beer tegengekomen. Voor de eerste beer (7) waren we een beetje te laat. Hij liep al vrij snel het bos in. We hebben nog heel even gewacht, maar zijn uiteindelijk toch doorgereden.

Een mimuutje of twintig a vijfentwintig zijn we een tweede beer (8) tegengekomen. Van deze kregen we meer te zien. Dit veroorzaakte de beer zelf door eerst proberen over te steken achter onze auto langs en daarna nog eens voor ons langs. Gelukkig is de beer alleen geschrokken en niet overreden. We hebben deze beer dus echt van heel dichtbij gezien. Mirjam heeft het allemaal opgenomen, op ons nieuwe speeltje. Hierover straks meer.

Nog geen kwartier later zag ik langs de weg iets zwarts, in de greppel. En je raadt het al; Nog een beer (9). Nou ja, beer... het was meer een beertje. Deze was duidelijk van dit jaar. Dit was de eerste beer die we helemaal zelf gespot hadden. Van deze hebben we maar een foto kunnen nemen, maar we hebben met het speeltje wel veel beter opnamen kunnen maken. Met 'we' bedoel ik Mirjam. Ik zal nog even kijken in de komende dagen hoe ik het filmpje ergens kan uploaden.

Op de camping kwamen we een oude bekende tegen, of familie er van. Er zat weer een elk vlak bij de tent. De waarschuwingen, die ze de vorige keer ingesteld hadden waren ingetrokken. De elks waren niet erg aggressief meer. We vertelden ze dat er de dag ervoor een beer gesignaleerd was op de camping. Voor meer foto, check de fotopagina.

Ten slotte nog heel even dit; We hebben een nieuw speeltje. Cor (Mirjam's vader, red.) heeft zijn opnamen laten zien, toe ze terugkwamen van hun rondreis. We vonden dat we ook wel toe waren aan een camcorder. Via eBay hebben we er een besteld. Het is een JVC Everio geworden. Met bewegende beelden krijg je toch nog een beter beeld van hoe het in het echt is.

Yeehaaaa!!!!

Gisteren zijn Mirjam en ik met Frank, die toevallig nog in Calgary was, naar de Calgary Stampede geweest. We zijn eerst even over het terrein gelopen om vervolgens de 'Nashville North' tent in te lopen, waar beide soorten muziek gespeeld worden.

Elwood: "Er.. what kind of music do you usually have here?"
Claire: "Oh we got both kinds. We got Country and Western."
Blues Brothers - At Bob's Country Bunk

In Nashville North natuurlijk 'The Stars Of Country' en later de wel bekende 'Craig Moritz' optraden. Tussen de optredens door was er een line dance groep. Dames van zo ongeveer elke leeftijd waren gezellig aan het lijn dansen. Mijn eigen cowgirl heeft ook nog even met ze meegedanst. De dames van de dansgroep hadden zelf wel plezier, maar sommigen misten nog wel eens de tel. Aan de andere kant, ik doe het ze niet na.

Daarna zijn we over de agriculture tentoonstelling gelopen. We hebben wat Tractor pulling met klassieke trekkers gezien en we zijn tussen de paarden doorgelopen. Er waren hele mooie bij.

In het Saddledome, waar we ooit ook de hockey wedstrijd hebben gezien, was een wedstijd 'Team penning'. Bij het team penningen moeten drie cowboys/cowgirls uit een groep van dertig koeien, drie koeien met een bepaald nummer 'jagen'. Deze moeten ze in een kooi van vijf bij vijf drijven. De andere koeien mochten niet over de middellijn komen. Was dat wel het geval (meer dan eentje) dan werd het team gediskwalificeerd. Het was wel grappig om een keertje te zien.

We hebben nog even een terrasje gepikt en zijn downtown gegaan om even lekker te eten. Rond een uurtje of tien hebben we afscheid van Frank genomen en zijn we naar huis gegaan. Het was gezellig, maar erg vermoeiend. We hadden geen camera meegenomen, dus we hebben geen foto's om te laten zien.

Met Herman op pad

Afgelopen zaterdag hebben we Herman meegenomen de bergen in. Herman was al een keer in Calgary geweest, maar toen was het er niet van gekomen. Als je hier toch bent, dan moet je ook eigenlijk eventjes de omgeving verkennen. Hij had een vlucht aan het eind van de middag, dus als je op tijd vertrekt kun je nog wel eventjes wat zien. Toen we Banff in kwamen rijden was het grijs en grauw. We zijn dus doorgereden de 1A op. Daar begon het weer al beter te worden, dus zijn we bij Johnston Canyon uitgestapt en zijn we naar de eerste waterval gelopen.

Nadat we weer bij de auto waren zijn we terug gereden (via de 1A) naar de meren. We hadden broodjes bij ons, dus hebben we bij Two Jack Lake geluncht. Mirjam en Herman hebben ook nog eventjes geprobeerd de gophertjes te aaien. Ze hebben er allebei een aangeraakt. Maar een gophertje heeft ook Herman aangeraakt. Die beet hem in zijn vinger. We zijn nog een rondje om Johnson lake gelopen en eventjes kort door Banff gereden. En daarna hebben we Herman op het vliegveld afgezet.

Deze zaterdag hebben we heel weinig wild life gezien. Een paar roofvogels, wat kleine knaagdiertjes en wat vlinders en libelles. Meer niet. We hebben nog een paar foto's op de foto pagina.

Blanka, Wim en Herma

Afgelopen maandag hadden we een dag vrij, in verband met Canada day. Omdat Canada day altijd op 1 juli gevierd wordt, 1 juli op een zondag viel en de Canadezen nog al gek zijn op lange weekenden, werd de maandag er op vrij gegeven. We waren zondag al terug gekomen, in verband met een skype afspraak van

Mirjam op maandagochtend. We wisten dat die zou zijn, dus op vrijdag hebben we besloten om Wim en Herma en Blanka mee te nemen. Wim en Herma wonen nu een half jaar in Calgary, maar waren nog niet in de bergen geweest. Dat werd dus nodig tijd. Alleen werken is ook niet gezond. Voorwaarde was dat Blanka ook mee kwam.

We hebben het rondje gedaan wat we al eerder gedaan hebben, maar wat ons toch steeds goed bevalt. Deze keer zijn we eerst naar de meren geweest (Minnewanka en Two Jack) en daarna naar Johnston Canyon. Het weer was heerlijk en we hebben lekker gewandeld. Op de terugweg lag Blanka heerlijk te slapen. Ze zal wel een beetje spierpijn hebben gehad.

Op de terugweg hebben we nog wat foto's gemaakt van dingen langs de weg. Voor degenen die het nog niet gezien hebben; alle huizen hier zijn gebouwd van hout. Hoge flats zijn een uizondering, maar gewone huizen, wooncomplexen (tot zeker vijf verdiepingen) en luxe huizen worden allemaal van OSB platen gebouwd. Een muur hier bestaat over het algemeen uit een laag steenstrips, OSB, glaswol en een gipsplaat. Blijkbaar is het genoeg om je huis te kunnen verwarmen met -30°C. Om te laten zien hoe zo'n huis gebouwd wordt heb ik er een foto bij gezet.

Weer kamperen

Vrijdagavond zijn we helemaal blut gespeeld (tien dollar ;) tijdens een pokeravondje. Het is gelukkig niet heel laat geworden, dus de volgende zaterdagochtend waren we fit (genoeg) om weer de hort op te gaan. We hadden het idee om ergens naar de hot springs te gaan. Uiteindelijk zijn we rond het middaguur vertrokken. We zijn eerst naar Lake Louise (9 en 10) gereden, om daar de camping te regelen. Er stond een lange rij auto's en RV's, dus hebben we besloten een andere camping te nemen. We zijn via de 1A terug gereden richting Banff en hebben na twee pogingen een camping (Protection Mountain, #8) genomen waar je jezelf moet registreren. (Tent neerzetten, naar het 'kantoortje', papiertje en enveloppe invullen, enveloppe in de bus en papiertje aan het paaltje; Best simpel eigenlijk.)

We hebben deze keer ook een permit gekocht om een fikkie te mogen stoken. Dat was achteraf gezien een heel goed plan. Het was 's avonds behoorlijk afgekoeld, maar we zaten er lekker warm bij. Maar om een fikkie te stoken heb je natuurlijk eerst hout nodig. Gelukkig was er een plek waar je hout kon sprokkelen. Het was een beetje hetzelfde idee als je wel eens op tv ziet; Mensen op een vuilnisbelt aan het zoeken naar waardevolle dingen. In dit geval waren de waardevolle dingen stukjes hout om het vuur mee aan te maken. De vorige 'bewoner' had nog een aantal stronken laten liggen. Scheelt weer gesjouw.

We hebben nog even met de gedachte gespeeld om direct nog door te rijden naar de hot springs in Radium, maar we besloten dat het teveel gehaast zou worden. We hebben het vuurtje dus maar geprobeerd aan te steken. Nadat we het vuurtje eindelijk aan hadden (de doos van de tent brandde goed; Volgende keer een nieuwe doos kopen) hebben we lekker zitten lezen. Glaasje Freixenet er bij. Heerlijk.

's Nachts was het erg koud. Rond acht uur, toen het zonnetje alweer even scheen was het +5°C. Het moet dus nog kouder zijn geweest rond een uurtje f vijf/zes. Tent in de fik zetten werkt ook maar kort. Voor de volgende keer dus: Muts mee en een andere slaapzak (of een dekbed). Maar goed, we hebben het overleefd. Om op te warmen zij we naar de hot springs bij Radium gereden. Het was zo'n 130 km van de camping, dus we hebben lekker rustig aan gereden. De weg naar Radium is erg mooi. Je rijdt vaak langs een beekje of een rivier. Langs de weg staan ook veel red deer. We hebben weinig foto's genomen, omdat er niet heel veel opvallends te zien was. Wel mooi, niet opvallend dus. Nog wel even gestopt om een foto van een waterval te nemen.

Bij Radium aangekomen, kun je gelijk naar de hotsprings. We hadden een natuurlijk tafereeltje verwacht, maar dat was het niet echt. Het was meer een zwembad. Het was ook nog eens behoorlijk druk, want het is vandaag 'Canada day'. Heel Canada heeft een lang weekend. Ook al valt de feestdag dit jaar op een zondag, maandag is een vrije dag. Maar goed, we waren er speciaal voor gekomen, dus dan ook maar het zwembad in. Het water was heerlijk. Gemiddeld 39°C. Er zat ook nog een dompelbadje bij, waarin het zelfs 44°C was. Lekker voor heel even. We hebben de camera in de auto gelaten, dus jullie zullen het met de foto's op de site van de hot springs zelf moeten doen. Het water was lekker, weinig of geen chloor, mooi helder en warm. Toch zou ik het niet aanraden om er naar toe te gaan, tenzij je er (vlak) in de buurt bent.

Op de terugweg hebben we weer een aantal deer en elks gezien. Voor eentje zijn we gestopt. Het gewei van deze elk is echt heel groot geworden nu. Misschien is het wel dezelfde die we een paar weken terug ook gezien hebben. Dit is nummer 625. Ik heb zijn oormerk een beetje weggewerkt. Hij ziet er zo een stukje mooier uit. Hoewel we hem van heel dichtbij hebben gezien (minder dan twee meter) en hij zwaar bewapend is, was hij gelukkig niet zo aggressief als zijn vrouwtje vorige week.

We waren eerst nog van plan om ook langs de Columbia Icefields te gaan, maar dat komt nog wel. Ander weekendje of als we op vakantie gaan. Zo was het mooi geweest.

Rectificatie

De laatste twee bruine beren, bleken geen bruine beren, maar grizzly beren te zijn. Mirjam had het al eens in een commentaar gezet. Als je het volgende artikeltje leest en nog eens de foto's bekijkt, dan zie je dat de beren op de foto's boggels hebben. Het zijn dus toch grizzly's. Foto op de Nederlandse wikipedia lijkt er inderdaad aardig op. Ook op deze site lijkt hij er aardig op.