Twee keer Denver

Gisterenavond zijn we terug gereden van Longview naar Dallas. Toen we reden begon het hoe dichter we bij Dallas kwamen hoe harder te stormen. Toen we wat gingen eten werden we bijna weg geblazen en zeiknat geregend. In Dallas hebben we een hotel bij het vliegveld in de buurt genomen, omdat we vanochtend om 6:45 moesten vliegen. Dat betekent dus dat we om 4:45 op het vliegveld moesten zijn. En dat waren we dus ook.

Anders dan op de heenweg (non-stop) vlogen we via Denver terug. Denver is een van de grootste vliegvelden van de VS. Daarnaast ligt het ook nog eens vlak naast de rockies (nog dichter bij dan Calgary), dus er is is meestal veel turbulentie. Niet leuk om via te reizen, dus. Maar goed, het was niet anders.

Nadat we van de ene kant van terminal A (gate 12) naar de andere kant waren gelopen (gate 60), werden we aan boord gelaten. We zijn op tijd vertrokken, maar na een ruim half uur stuurde de piloot op eens erg naar links. Nu heb ik niet echt wat tegen links, maar na twee keer links ga je weer terug. We wisten dat er iets niet goed was. Even later werd het ook omgeroepen. Er was iets mis met de brandstofmeters. De piloot had besloten dat het niet verantwoord was om verder te vliegen, dus was hij weer op weg naar Denver. We moesten dus nog een keer landen in Denver.

Nadat we weer in de gate waren werd ons verteld waar het probleem precies was met de brandstofmeters en was het even onduidelijk hoe ze ons naar Calgary gingen vliegen. Na een kwartiertje werd er omgeroepen dat de vlucht naar Albuquerque gecanceld werd. We kregen het vliegtuig van de groep die na ons naar Albuquerque zou vertrekken. Alle mensen naar Albuquerque werden op een vliegtuig dat een uur later vertrekt gezet. Vanwege al dat gedoe beloofden ze ons allemaal als first class te behandelen. Wat ook betekende dat we gratis wijn, bier en cocktails konden krijgen. (Note: Voor 'nationale' vluchten met 'goedkopere' maatschappijen krijg je tegenwoordig alleen gratis frisdrank en koffie.) Helaas was het tien uur in de ochtend...

O ja, voor de mensen die langs komen (en koffie drinken), deze heb ik meegenomen uit de VS. Ze verkopen ze nog niet hier. De pads (pods in het engels) wel, bij de Dutch Cash & Carry, maar de apparaten nog niet. Rob vond het een grappig apparaat en heeft er ook maar een meegenomen. Ik heb hem net, toen ik binnenkwam meteen maar even geprobeerd. Hij heeft de reis in de koffer overleefd.

Longview, TX

Gisteren ben ik naar Dallas gevlogen. Niet helemaal zelf, maar met het vliegtuig. Daarna moesten we nog een tweehonderd mijl rijden naar Longview. Daardoor kwamen we daar na middernacht aan. We hadden gekozen om met de auto het laatste stuk te rijden, omdat Longview in een bergachtig gebied was en het behoorlijk slecht weer is. Gevolg daarvan is dat (met name mijn collega Rob) daar behoorlijk misselijk van wordt. In ieder geval zijn we goed (en niet misselijk) aangekomen. We zitten in de Fairview Inn.

Vanmorgen moesten we om zeven uur in Marshall zijn. Vanwege de stortbui waren we wat later dan gepland, maar het was toch gelukt. We hebben eerst in Marshall bij de ihop ontbeten en zijn daarna naar het kantoor gereden. Over het werk valt niet veel interessants te vertellen, behalve dat we na de lunch op de terugweg naar het kantoor van de weg af moesten omdat we door de regen en hagel geen donder meer zagen van de weg of het overige verkeer. Toen we even later weer verder reden zagen we dat er een aantal bomen omgewaaid was. Het bleek dat er een kleine tornado langs Marshall was getrokken. Dat schijnt vrij normaal te zijn. Niemand keek er echt van op.

Toen ik aan het einde van de dag weer naar buiten kwam, bleek het weer behoorlijk te zijn bijgedraaid. Het was warm, vochtig (net als eerder) maar nu ook zonnig. Zo ziet het er nu uit:

Twee - Een

Vandavond zijn we naar de Calgary Flames tegen de Detroit Red Wings geweest.
Calgary Flames is de lokale hockey (= ijshockey, hockey zoals Sten dat doet is 'field hockey') club. Het is leuk om een keer te zien. We hadden goede plekken (Heel erg bedankt, Wim!). we zaten achter een van de goals.








Het raster dat je op de foto's ziet is het net dat er hangt, omdat er in het verleden nog wel eens gewonden in het publiek gevallen zijn, door een puck die over de plastic boards kwam. Op zich is het goed te volgen. Het spel is heel snel, er zijn drie 'helften', van elk twintig minuten. Daartussen is een pauze van zeventien minuten. Daarnaast worden er continu spelers verwisseld. Ik kan me niet voorstellen dat ze erg moe zijn naar zo'n wedstrijd. Ook wordt af en toe ten onrechte iemand eruit gezet. Deze moet dan twee minuten op de strafbank zitten. Zeker als het er een is van het lokale team (de Flames, dus) dan wordt er hard geschreeuwd.
De rest van de regels en info vind je hier.

Tijdens de pauze wordt de tijd wat gedood door een race tussen twee kleuren hockey-jochies, oftewel de vlammetjes.Uiteindelijk, in de laatste minuut was er nog een mooie redding van de goalie van de Flames. Hij vangt de puck zo uit de lucht. Op het plaatje zie je ook dat Detroit geen goalie meer heeft. Als je toch niets meer te verliezen hebt, kun je het beste nog maar even proberen gelijk te komen met een zesde speler. Het werkte alleen (gelukkig) niet!

Het was leuk om een keer te hebben meegemaakt. Meer foto's vind je hier.

Eindelijk weer de bergen in

Het is even geleden dat we tijd en puf hadden om de bergen in te gaan, maar het is toch gelukt vandaag. We hebben een collega uit de VS meegenomen en zijn naar Johnston Canyon geweest.

In de canyon liggen een heel stel watervallen. Omdat de temperatuur boven nul was en er toch veel sneeuw lag, was het behoorlijk glad. Dat stond ook op het bord, maar we besloten toch door te lopen.

Voor de tocht die we wilden doen staat normaliter (onder zomerse omstandigheden) een uur. Maar dankzij al het geglibber duurde het iets langer.


Onderweg waren er een heel aantal bevroren watervallen te zien. Op de foto's is het niet heel duidelijk te zien, maar als je het in het echt ziet, dan zie je op een aantal plekken een blauwige gloed door het witte ijs. (Klik op de foto om het iets duidelijker te zien.)

Ook als je in het water kijkt op plekken waar het iets dieper is, zie je eenzelfde blauwe gloed. Het is echt een heel mooi gezicht.

Uiteindelijk hebben we zo'n drie kwatier gedaan over het stuk naar de lower waterfalls. Niet dat dat wat uitmaakte, want het was ondanks de regen heerlijk om hier te lopen. Dit is een tocht die we zeker van de zomer ook gaan doen.

Meer foto's vind je hier.

Schaatsen

Afgelopen zaterdag zijn Mirjam en ik naar het wereldbekerwedstrijden schaatsen geweest. We zijn geen hele grote schaatsfans, maar als je in de buurt bent is het wel leuk om er even naartoe te gaan. 's Ochtends maakten we ons nog een beetje zorgen omdat we geen kaartjes hadden gereserveerd, maar toen we daar aankwamen bleek onze zorg ongegrond. De tribunes waren halfvol. Van die helft was wel het meerendeel in het oranje gehuld.


We hebben wat andere Nederlanders ontmoet en hebben alle races van zaterdag gezien. Ook wij waren een beetje in het oranje, hoewel licht gecamoufleerd. Wat wel jammer was, dat was dat er geen hoempapaband was. Als je op TV Thialf ziet is het toch feestelijker. Leuk om te zien was het wel.

Farmington, NM

Vandaag zijn we naar Farmington, NM geweest. We hebben weer een hoop informatie verzameld, maar heel veel nieuws heeft het niet opgeleverd. We waren dan ook redelijk snel klaar. Op de terugweg kwamen we door het plaatsje Aztec, waar een historisch monument zou zijn. Dat was er ook.

We hebben even rondgekeken. Het zag er een beetje vervallen uit, maar dat schijnt wel vaker te zijn met ruines. Het is leuk om een keer gezien te hebben. In tegenstelling tot de naam van het plaatsje zegt, is het geen Azteekse, maar een Pueblo ruine.

Morgen weer terug nar Calgary.