Kerstmis in Nederland

Afgelopen zondag zijn we aangekomen op Schiphol. Na een lange vlucht via London Heathrow werden we opgehaald door Mirjam's ouders. Ik geloof dat we in de auto meer geslapen hebben dan in het vliegtuig. Het slapen lukte gewoon niet, ondanks Cirque de Soleil... Deze kant op trouwens weinig last van een jetlag.

Eerste kerstdag in Limburg, tweede kerstdag in Apeldoorn. Mijn zusje was er ook gisteren. Ze heeft echt een balletje op haar buik. Het beweegt ook af en toe. Ze ziet er goed uit.

Vandaag gaan we even in ons huis in Deventer kijken. We hebben met Boris (onze huurder) overlegd en hij vond het goed. Ook gaan we onze rijbewijzen vandaaag halen. We moeten nog even afspraken maken met de mensen waar we allemaal nog langs willen. Aanstaande maandag vliegen we terug naar Calgary.

Sint

Op twee december al verzonden,
Na wat dwalingen toch nog ons gevonden.
De postbodes zijn hier best wel top,
want er stond een verkeerd adres op.

Toch konden we hem vanochtend ophalen,
eerst weer naar huis om een bewijs van adres te halen.
Want sinterklaas had ook vergeten,
hoe Peter en Mirjam ook al weer heten.

We mochten nog raden waar het vandaan kwam,
maar daar wisten we natuurlijk weinig van.
Uiteindelijk kwam het dan toch nog goed,
en zijn we weer lekker zoet.

Met de maskers op onze kop,
danken we sint en snoepen we het lekker op!

Mijn eerste werkdag

Gisteren heb ik voor het eerst gewerkt op het post/registratiekantoor. Omdat het erg druk is i.v.m. de kerst was er niet veel tijd om mij in te werken. Ik ben dus ook begonnen met assisteren bij het postkantoor. Morgen moet ik tot 8 uur werken omdat het 's avonds iets rustiger is en ik dan ook iets meer kan leren. Als mijn bewijs voor goed gedrag binnen is kan ik beginnen bij het registratiebureau. Het was heel fijn om weer bezig te zijn maar het registratiewerk lijkt me toch leuker. Nu is het voornamelijk postzegels verkopen en heel veel pakketjes innemen, meten, wegen en afrekenen. Wel heel anders werken dan ik in Nederland gewend ben maar het is een leuk begin.

Naar +31

Eigenlijk waren we van plan om in februari naar .nl te komen, want dan zijn zowel Elles als Johanneke uitgeteld, maar helaas. We hebben al eens eerder geschreven over het halen van een Alberta rijbewijs, maar dan moeten we ons Nederlandse rijbewijs inleveren. Die krijg je dus niet meer terug. Met een geldig internationaal rijbewijs mag je hier wel rijden. Een internationaal rijbewijs is maar een jaar geldig. Vanaf 6 januari is mijn internationale rijbewijs verlopen en mag ik hier niet meer rijden. Mirjam mag al niet meer rijden omdat ze geen internationaal rijbewijs heeft. Met een Nederlands rijbewijs mag je maar drie maanden hier rijden.

Omdat we toch al niet naar Nederland kunnen in februari, hebben we besloten dan maar voor de feestdagen naar Nederland te komen. Op 24 december komen we 's middags op Schiphol aan en we gaan weer terug naar .ca op op 1 januari 's ochtends. Even een weekje Nederland dus.

Sint en Piet, bedankt!

Waar komt dit pakje vandaan?
In de brief zagen we geen duidelijke afzender staan.
Maar het was wel getekend door Sint en Piet

Echt veel zegt dat dus niet.
Nu winden we chocolade erg lekker

Dus balen we zeker niet als een stekker
Is het soms een bekende, deze zwarte Piet
Aan het handschrift zagen we het echt niet
Nu piekeren we er niet meer over, oke,
Al gaf PK 042157 wel een idee ;-)

Een noodgevalletje

Op een van de sites waar ons systeem draait was iets mis. Ze konden niet duidelijk vertellen wat het was, maar het systeem deed heel raar. Het was hetzelfde systeem waar ik in juni geweest ben. Dinsdag ben ik in allerijl er naar toe gevlogen. De 'normale' vluchten waren vol, dus kwamen we uit op Peace Air.

Op de heenweg zat ik in een klein propje (Pilatus PC12). De stoel was zowel bij het raam als aan het gangpad. We zaten er met maarliefst twee passagiers in. Ik was de enige die naar Fort St John ging. Ik werd opgepikt en vervolgens zijn we nog eens twee en een half uur naar het noorden gereden.

Woensdag zijn we naar de plant gereden en heb ik het probleem opgelost. Er liep een queue over. En de tijd van een van de computers liep verkeerd. Dan kunnen grafieken er inderdaad een beetje raar uitzien. Dus maar meteen gebeld naar de luchtvaartmaatschappij om te vragen of ze de vlucht een dag konden vervroegen(!) Er waren nog wat kleine dingen, dus ik heb me de hele dag wel vermaakt, maar er was verder niets schokkends.

Vanochtend heb ik nog met wat raporten gespeeld en nu loopt het zoals ze willen. Een dag eerder dan gepland ben ik weer naar huis gegaan. Ik werd weer afgezet in Fort St John. Nu was het drukker in het vliegtuig. Wel elf man! Dit keer vloog ik in een Jetstream (zie foto).

Dit soort korte trips is eigenlijk wel leuk. Zeker als het goed gaat.

Maandag mag ik beginnen!

Ik had weinig hoop meer maar maandag mag ik beginnen bij het registratiebureau. Dat is niet helemaal waar want ik start op het postkantoor omdat dit makkelijker te leren is. Ik moet een aanvraag doen voor het bewijs van goed gedrag in Canada (nog niet veel verkeerd kunnen doen) en dan mag ik beginnen met de cursus voor het registratiebureau. We zullen zien hoe het gaat verlopen. Ben in ieder geval erg blij dat ik aan de slag kan. Verslag volgt... En ja Peter weer onder de verkeerde naam ingelogd. Zal het NOOOIIIIT meer doen :-p.

Gesprek

Het is redelijk verlopen. Hij laat het over twee dagen weten. (Of niet daar hebben ze hier ook een handje van.) Nog even duimen dus....

Kerstdiner

Gisteravond was er een kerstborrel. Het werd georganiseerd door CB Engineering en Yokogawa. Omdat Yokogawa alleen maar voor het personeel een lunch wilde organiseren, heeft CB Engineering al het Yokogawa personeel en hun partners uitgenodigd om samen met hen een feest te vieren.

Om zes uur was het cocktailtijd. We waren als eersten van Yokogawa aanwezig. Rond zeven uur zijn we gaan eten. Er was een buffet met allerlei salades en warme gerechten. Het smaakte goed.

Daarna kon er gedanst worden. Niet dat het veel gebeurde, maar het kon wel. De DJ draaide veel aardige nummers, mixte ze nog wel aan elkaar, maar hij draaide niet echt fantastisch. Met name de overgang van 'Pump up the jam' naar Robbie Williams en daarna naar MC Hammer was niet echt goed. Toch hebben Mirjam en ik heel wat gedanst. Op de dansvloer waren sons twee en soms nog wel vier anderen te vinden.

Uiteindelijk zijn we iets over half twee naar huis gegaan. We waren degenen die het licht uit deden, samen met vier anderen van CB Engineering. Ik geloof dat de laatste Yokogawa collega rond half twaalf is weggegaan.

Het was erg gezellig.

Sinterklaascadeautje?

Toen ik vandaag thuis kwam van het werk lag er een berichtje van de post in de bus. Er was een pakketje voor ons. We zijn direct naar het postkantoortje gegaan om het op te halen. Zie hier het resultaat!
Dank je wel! We zijn er erg blij mee!

Maandag een gesprek

Maandag heb ik mijn eerste sollicitatie gesprek. Het is bij een registratiebureau. Dit is geregeld door een collega van Peter. Ben benieuwd... (verslag volgt). Vandaag heb ik testen gedaan bij Randstad. Het is goed gegaan maar bij een Nederlandse versie zou ik hoger hebben gescoord denk ik. Typen is toch wat lastiger in het engels. Word, Outlook en Excel waren in orde. Dus mocht het maandag niet lukken dan kan ik het nog via Randstad proberen. Ze vinden het trouwens geweldig dat ik Randstad op mijn CV heb staan. Peter gaat volgende week weer op pad (noord Canada) dus het zou fijn zijn als ik dan iets om handen heb.

PS: -2c

En het kan dus nog dieper

Vannacht/vanochtend was het zelfs -29°C (0p het metertje -28.0°C). Vanochtend auto gereden met handschoenen aan en een muts op. Brrr... Eind van de week moet het weer warmer worden.

Nieuw dieptepunt

Het is op dit moment op het balkon (waar ons metertje staat) -22.7°C. Volgens Internet is het zelfs -26°C tot -28°C!

Dutch Cash & Carry

Vandaag zijn we naar de Dutch Cash & Carry geweest. We hadden al gehoord dat er een Nederlandse winkel was in Calgary, maar afgelopen weekend had Mirjam hem gevonden op internet. Ze hebben geen eigen site, maar voor degenen die toevallig op onze site komen; ze zitten hier.

Dit is onze eerste buit; Chocoladeletters, muntdrop, schoolkrijt en gekleurde staafjes, nasi kruiden, Zaanse mosterd, speculaas en gevulde speculaas, kruidnoten, stroopwafels, AH Chocopasta, atjar, augurken, aardappelpuree, een aardappelschilmesje en natuurlijk een lekker stuk Goudse kaas ($11/kg)! Sommige van de producten zijn ook wel in de supermarkt te krijgen, zoals kaas (Goudse is iets van $50/kg), aardappelpuree, augurken (beiden niet te (vr)eten) en chocopasta (Nutella :-( ). Hoewel we over het algemeen lekker eten hier, zijn een aantal dingen lekkerder zoals we het kennen in .nl.

Dutch Cash & Carry zit op een afgelegen industrieterrein. Als je niet weet dat het er zit, dan rij je er zo voorbij. Hoewel... Als je niet weet dat ze er zitten kom je er niet eens in de buurt. Ergens op een groot gebouw staat een wit bord met de bedrijfsnaam. Er staan een hoop auto's voor de deur en that's it. Volgende keer nemen we een camera mee.

In de rij hoorden ze dat we nederlands aan het praten waren. De man die ons aansprak woonde hier al 30 jaar, maar kon nog redelijk goed nederlands. Het was voor hem even geleden dat hij goed nederlands had gehoord in deze winkel, waarop de jongen achter hem in de rij zei dat er toch nog genoeg waren die het konden spreken, terwijl hij zijn Senseo pads afrekende. De man vertelde dat er in Calgary een goed Indonesisch restaurant zit. In +31 noemen we dat 'De chinees.' Het schijnt opgestart te zijn door... een stel nederlanders. We gaan er binnenkort eens een kijkje nemen. (Verslag volgt ;))

Tot zover onze portie nl voor deze week.

Edit: Link naar restaurant Indonesia gerepareerd.

Rijles

Op dit moment is het nog niet helemaal duidelijk wat we moeten doen met ons rijbewijs. Voor zover ik begrepen heb kunnen we nog blijven rijden op mijn internationale rijbewijs. Aan de andere kant kan het nodig zijn om een Alberta license te halen. Op ons Nederlands rijbewijs mogen we in ieder geval nog tot eind deze maand rijden.

Voor de zekerheid hebben we alvast een rijles genomen. Een zogenaamde 'brush-up'. Woensdag was ik aan de beurt en donderdag Mirjam. Op zich ging de les wel goed. Het is ook zeker zinvol geweest, ook als we hier geen examen gaan doen. Je wordt je toch bewuster van de regels zoals ze hier gelden. Heel anders dan bij ons is het niet, maar er zijn toch wat verschillen.

Bijvoorbeeld de snelheid. Hier heeft zo ongeveer elke straat een andere snelheidslimiet. Er staan overal borden. Als er geen borden staan, dan geldt binnen de bebouwde kom 50. Er zijn echter ook borden van 50. Daarnaast hebben we borden van 10, 30, 40, 60, 70, 80, 90, 100 en 110 gezien. Ik kan me nog herrinneren dat ik tijden de rijles in Nederland heb geleerd dat het beter is om iets harder te rijden dan 50 binnen de bebouwde kom, zodat je niet gedrukt wordt van achteren en andere automobilisten niet de neiging krijgen je in te halen. Hier geldt dat dus niet. De instructeur bleef er maar op hameren dat je langzamer moet rijden van 50. Als je dan opeens op een helling rijdt, dan kun je wel eens iets harder gaan en boven de vijftig komen. O wee, o wee! Dit verklaart ook gelijk het suffe rijden van de meeste Canadezen ;-)

Dan heb je ook nog kinderen. Als er een schoolbus stopt en hij doet zijn rode knipperlichten aan, dan moet je stoppen. Ook als de bus aan de overkant van de weg staat (en er geen vluchtheuvel tussen zit). Daarnaast heb je in de buurt van scholen en speelplaatsen, respectievelijk van 8:00 tot 17:00 en van 8:30 tot een uur naar zonsondergang, een maximum snelheid van 30. De boetes zijn hoog en de controle wordt ook gedaan door de klaar-overs (die hier een jaar of 12 zijn).

Vervolgens heb je voetgangers. Er zijn een heleboel voetgangersoversteekplaatsen. Deze zijn vaak slecht aangegeven. Twee lijnen dwars op de straat en een bord aan de zijkant. Soms is er een overbrugging met knipperende lampen. Deze zie je over het algemeen wel vrij goed. In Alberta is het zo dat wanneer je een voetganger aanrijdt, je sowieso als bestuurder verantwoordelijk bent. Dit lijdt er ook toe dat zomaar ergens oversteekt, dat iedereen op de rem gaat en je over laat steken. Daar schijnt trouwens ook een redelijke boete op te staan.

Ook heb je hier andere voorrangsregels. Als er op jouw weg geen stopbord staat en de weg is meer een hoofdweg dan de weg die je kruist, dan heb je voorrang. Meestal heeft die andere weg dan een stopbord, dat je met een beetje geluk ook nog kunt zien. Daarnaast zijn er kleinere wegen, die je in woonwijken tegen komt. Daar staan geen borden. Dan heeft rechts voorrang. Er is nog een andere veel voorkomende situatie; Dat is wanneer je op een kruispunt komt, waar iedereen een stopbord heeft. In een dergelijke situatie heeft degene die daar als eerste aankomt en stopt voorrang. Daarna degene die daarna komt enz. Als er meerdere wagens op hetzelfde tijdstip stoppen, dan gaat degene die van rechts komt voor.

Wat wel weer mag, is dat je met de auto rechts mag door rood (tenzij er een bord staat dat het niet mag). Je mag bijna overal rechts. Mocht je op een eenrichtingsweg komen, dan mag je in sommige gevallen zelfs linksaf door rood. Je moet wel goed uitkijken, want als ze alsnog tegen je aan rijden krijg je wel een boete. Wat ook erg handig is, is dat de stoplichten aan de overkant van de weg staan. In Nederland moet je vaak heel raar bukken, tenzij je òf heel klein bent, òf een glazen dak hebt, om het licht te kunnen zien. Hier gaat dat een stukje prettiger.

Duiken

Het heeft even geduurd. Eindelijk weer een updateje. De laatste tijd is er niet heel veel spannends gebeurd. Het gewone leventje heeft wat vorm gekregen. Ik zit weer gewoon op werkweken van zo'n veertig uur. Dat voelt wel beter.

Vandaag had ik een dagje vrij. Het was 'Rememberance day'. Een soort doden- en veteranenherdenking. Het schijnt niet voor alle mensen zo te zijn, maar onder andere het restaurantje waar we naar toe wilden was dicht. Winkels zijn zo goed als altijd open. Zo ook vandaag.

Vanochtend zijn we gaan duiken. Vorig jaar zomer in Thailand was de laatste keer dat we gedoken hebben, dus even opfrissen was wel nodig. Bij een van de lokale duikzaken hebben ze een klein zwembadje. Een meter of vier bij een meter of tien. Op het diepe stuk was het 3.7 meter. Gelukkig waren we helemaal alleen; Geen instructor, geen andere mensen. We konden heerlijk aanklungelen, met het opbouwen van het spul. Na een minuut of vijf er in komen, ging het eigenlijk best lekker. We zijn in totaal een uurtje of zo onder geweest. Alle dingen die Arthur ons geleerd heeft nog een keer doen. Het ging eigenlijk allemaal goed. Misschien moeten we het binnenkort nog eens doen.

Even voor onszelf, omdat we hem niet echt in het logboek kunnen loggen:
- Mirjam: 8 lbs, 2 mm shorty, duiktijd 1 uur.
- Peter: 8 lbs, 2 mm shorty, duiktijd 1 uur.

Schimmel!

Twee weken geleden lag er ook al een beetje sneeuw, maar vanochtend was het helemaal wit. Vandaag heeft het de hele dag licht gesneeuwd en gevroren. We zijn net eventjes naar buiten geweest en het is erg fris. Op TV zeggen ze dat het -9°C is. Op ons metertje (op het balkon) is het nu -7,3°C.

Dus werden de straten en de stoep al meteen weer geveegd. Een beetje anders dan in .nl, maar toch...

Off line

*Zucht*
We zijn nu een paar dagen off line geweest. Niet omdat we het wilden, maar omdat er tussen onze huisbaas en onze provider iets mis ging met de betaling. Hij doet het nu weer. Nu merk je pas dat je geisoleerd bent. Gelukkig zijn er een aantal collega's geweest uit .nl. We hebben dus wel nederlands kunnen praten.
Maandag heeft Mirjam gekookt voor 'onze gasten', die slechts 'bij een vriend op bezoek' waren ;-)

Qua werk hadden we nog veel te doen voor de demo. Maandag van acht tot acht gewerkt, dinsdag van acht tot twee ('s nachts) en woensdag van zes tot zeven 's avonds. Dus vandaag (vrijdag) maar even vrij om bij te komen en gezellig te zijn.

BEER

Op de weg terug zijn we verschillende keren gestopt om een eind te wandelen. Zo kwamen we een mooi vogeltje (Steller's Jay) tegen. We zagen vanuit de auto een Amerikaanse zeearend over vliegen maar we hebben er helaas geen plaatje van kunnen schieten. Vlak bij lake Louise zagen we een zwarte beer, de foto is niet zo scherp maar we hebben hem of haar wel goed kunnen bekijken.

"So Long, and Thanks for All the Fish!"

Na een flink eind rijden zijn we aangekomen bij Kamloops. Het was te laat om nog rond te kijken dus we zijn op tijd gaan slapen. De volgende ochtend een lekker ontbijtje besteld bij de room service. Rond een uur of 11 a.m. zijn we naar Adams River gereden. Volop 'Sockeye' zalm. Wel een raar idee dat dit het laatste deel van hun leven is. Je zag ze met bosjes sterven en er hing de welbekende geur van rottende vis. It's "the cirkel of life" zullen we maar zeggen. En toen... viel de dop van de lens in het water. En toen... hing Mirjam onderste boven in het water terwijl Peter haar voetjes vast hield. En toen... was Peter weer blij!

Berggeiten

Rond een uur of elf (een uur later dan gepland) zijn we vertrokken vanuit Calgary. Vanuit Calgary volg je de canada highway richting vancouver. Het is zeker niet vervelend om te rijden want je hebt de hele weg een prachtig uitzicht en je ziet geregeld wild. Zo kwamen we deze groep berggeiten tegen.

Salmon run

In oktober is het hoogtepunt van de zalmtrek. We hebben voor dit weekend een kamer in het 5 sterren hotel Executive Inn in Kamloops geboekt. Zaterdag komen we aan en maandag rijden we terug. (Maandag is het Thanksgiving.) Het is zo'n 600 kilometer dus we zullen wel even onderweg zijn.

Stel je eens voor: je zwemt 450 kilometer stroomopwaarts in amper drie weken zonder iets te eten, je een weg banend door watervallen, terwijl beren en zeearenden je proberen te verschalken, om terug te komen op precies die plek waar je geboren bent, met maar een doel: jezelf voort te planten en te sterven? Dit is precies wat de wilde zalmen doen. In een cyclus die al bestaat zolang als de indianen zich dat kunnen herinneren, zijn de rivieren in het najaar gevuld met zalm. Nadat ze in februari uit het ei zijn gekropen, brengen ze hun eerste zomer door in de rivier waar ze geboren zijn. Ze reizen alleen ’s nachts om geen aandacht van roofdieren te trekken en schuilen overdag onder stenen en planten. Aan het einde van hun eerste levensjaar komen de zalmen aan in de oceaan waar ze de komende drie jaar zullen leven en groeien tot de prachtige zilverkleurige vissen die we kennen. Hier aan de westkust kunnen ze wel 1,2 meter lang worden! Tenminste, als ze niet gevangen worden door de orka’s en de zeeotters die hier veelvuldig voorkomen. Of door een van de inwoners van Canada, die ze daarna op het strand op een barbecue leggen. Als de zalmen zo’n vier jaar oud zijn, gebeurt er iets bijzonders. Hun uiterlijk verandert. Zo krijgt de Sockeye zalm een groene kop en een felrode buik en rug. De buik van de vrouwtjes zwelt op door de duizenden eitjes die erin zitten. De bek van de mannetjes groeit uit tot een gevaarlijk wapen. De zalmen verzamelen zich in grote groepen voor de mondingen van de rivieren waar ze zijn opgegroeid. En alsof er een startschot gegeven wordt begeven ze zich vanaf eind augustus ineens in groepen van soms wel miljoenen zalmen stroomopwaarts. Een van de meest spectaculaire plekken in Canada om de Salmon Run te zien is de Adams River bij Squilax.Elke vier jaar is de zalmtrek extreem groot en 2006 is zo’n jaar. De verwachting is dat er zo’n drie-en-een half miljoen zalmen voorbij Squilax zullen trekken en dat zou een nieuw record zijn! Maar de mensen zijn niet de enigen die vol spanning op de zalmen wachten! Heb je al eens een beer staand in de rivier willen zien vissen? Dan is dit je kans! Vooral voor de grizzly en zwarte beren die winterslapers zijn, is dit een goede mogelijkheid om hun vetvoorraad voor de lange winter bij te spijkeren. De zwarte beer, die de rest van het jaar alleen maar bessen en bladeren eet, heeft nu zo’n 30.000 calorieën per dag nodig en een paar vette zalmen kunnen hier goed bij helpen! Ook zeearenden en kalkoengieren met een spanwijdte van bijna 2 meter komen op de vissen af.

Wild life!

Nee, geen beer bij het Minnewankameer. Maar wel tijdens een wandeling door het bos: a deer.

En op weg naar Banff werden we nog even gemooned door deze kudde Elks. Natuurlijk hoorde daar ook het mannetje bij met zijn indrukwekkende gewei.

Bij onze flat zagen ook nog een haas of konijn. Wat denken jullie?

Sporten

Gisterenavond zijn we
samen gaan sporten. Nu we de spullen eindelijk gekregen hebben hebben we ook weer sportkleren. Geen redenen meer om lui op de bank te blijven liggen.
Tenminste... niet elke dag ;)
Op het plaatje zie je de sportschool, oftewel een ruimte in het gebouw direct naast ons, waar we gebruik van mogen maken. Met de conditie viel het mee. Ik vond hem zelfs iets beter dan verwacht.

Het was wel weer eens lekker om te sporten. Zaterdag weer!

Spullen (Update)

Vandaag eindelijk een telefoontje dat de spullen in Calgary zijn. Om een of andere reden moeten we ze zelf bij de douane klaren. Maar goed. Morgenochtend naar de douane, dan weer naar het kantoor van de transporteur en een afspraak maken. Woensdag worden de spullen dus eindelijk bezorgd.

De markt

Vandaag zijn we naar de markt geweest. Als je gewoon op 'market' googlet, krijg je een heleboel hits, maar niet echt een markt zoals we die kennen in .nl. Ze zijn er echter wel. Het blijkt dat je moet zoeken op 'farmers market'. We hebben er dus een gevonden; De Calgary Farmers Market. We zijn er naar toe geweest en ze hebben er meer keuze dan in de supermarkt. Voornamelijk meer soorten fruit en verse groente. Natuurlijk heb je net als in een mall veel eet- en drinktentjes, maar nu veel minder junk food.

Wat we er ook vonden is... drop! Wel zes of zeven soorten. Dus, als de voorraad die we hebben meegekregen op is, weten we waar we naartoe moeten.

PS: Dat wil niet zeggen dat bezoekers geen drop mee hoeven te nemen ;-)

Spullen

Zoals het er nu naar uit ziet komen onze spulletjes maandag. Het begint wat kouder te worden hier en de boeken die we meegenomen hebben zijn inmiddels uit. Het zou dus erg fijn zijn als ze er zijn.

Concerten

Zaterdag spelen de Red Hot Chili Peppers in Calgary. Helaas zijn er geen kaartjes meer te krijgen. Er is hier een ruime keuze uit concerten. Zo zou je naar Andre Rieu kunnen gaan maar dat gaat zelfs deze limburger te ver. We hebben kaartjes gekocht voor Dropkick Murphys die de 28e spelen. Heb erg veel zin om te gaan!

Calgary Tower (2)

's Avonds zijn we nog een keer naar de Calgary tower gegaan. Rond zonsondergang moet je een mooi uitzicht over de Rockies hebben. Helaas hebben ze er een groot gebouw voor gezet. Mooi was het echter wel. Hier zijn de plaatjes.

Calgary Tower

Vandaag een bezoekje gebracht aan de Calgary Tower. Deze toren is zo'n 160 meter hoog. Een kleine uitbouw aan de toren is voorzien van een glazen bodem. Vanaf de toren heb je goed uitzicht over de stad en de Rocky Mountains. Daarna hebben we de winkelstraat van het centrum bezocht en ook het overdekte gedeelte.

De logeerkamer

Rechts, net onder onze skype logins, is er een nieuwe link gekomen. De link heet 'De logeerkamer'. Als je hier op klikt kom je op onze google calendar, waar je kunt kijken wanneer onze logeerkamer beschikbaar is. Stuur Mirjam of mij even een mailtje, als je wilt langskomen.

My first doggy bag

Gisteren zijn we uit eten geweest bij "East side mario's". Het eten was lekker, maar het was wel veel. Eerst een stokbroodje met sour cream en een Caesar salade, waarvan de sla gedoopt leek in de saus. Daarna had ik een Chicken Cacciatore en had Peter een Goat Cheese Chicken. Het was erg lekker, maar wel erg veel. Op een gegeven moment zag de serveerster dat ik mijn bestek had neergelegd. Ze vroeg of ik het misschien in een doosje wilde hebben. Zie hier het resultaat:

DENIED

Wat een raar systeem hier. De aanvraag van de (Visa) credit card is 'DENIED'. De reden dat het denied is; We hebben geen Canadese credit geschiedenis. Al zeker vijf jaar in Nederland (bij Visa) netjes op tijd betaald, maar dat geldt niet.

Na weer met de bank gesproken te hebben we opnieuw een kaart aangevraagd. Dit keer hebben we het bedrag dat we als limiet hebben op de kaart moeten storten op een soort spaarrekening. Vanochtend kregen we het bericht dat het 'APPROVED' was. We komen er wel, het duurt alleen even. Je hebt gewoon zo'n ding nodig om hier iets op te kunnen bouwen. Nu moeten we de kaart vaak gebruiken en iedere keer netjes betalen.

Om te oefenen hebben we maar geshopt. Nog wel met de Nederlandse kaart (die weer gedeblokkeerd is), maar we kunnen het wel. Mirjam heeft een mooie Levi's spijkerbroek. Die zijn hier trouwens echt een stuk goedkoper.

Trouwens, de reden dat de Nederlandse kaart geblokkeerd is, is dat er een 'vreemd uitgavenpatroon' was. Als je inderdaad op vakantie bent, dan koop je niet op een dag een laptop en doe je geen 'grote' boodschappen. Wel een goede patroonherkenning dus, maar je zult er maar in de winkel achterkomen dat je pas geblokkeerd is, terwijl je nog lang niet aan je limiet zit.

SIN (sofi)

Gisteren hebben we het een en ander geregeld. We hebben nu een SIN nummer. Alles draait hier om de juiste volgorde. Met een work permit mag je een SIN nummer aanvragen. Met een SIN nummer mag je een bankrekening openen. Met een bankrekening (en die hebben we nu) mag je een creditcard aanvragen. Met een creditcard kan je een credit geschiedenis opbouwen. Met een credit geschiedenis mag je een mobieltje kopen enz.. Tijdens de aanvraag van het SIN nummer bleek dat ze een fout hebben gemaakt bij mijn open work permit. Ik heb nu twee verjaardagen. Het is niet zo'n probleem maar moet wel aangepast worden. Voor mij moet het toch al aangepast worden omdat ik graag in de gezondheidszorg wil werken dus dat doen we in een keer.

Ik heb nu de gegevens voor de medische keuring maar helaas gaat het een hele poos duren voor dat alles geregeld is. Dinsdag heb ik een gesprek met Sylvia over de mogelijkheden voor een baan bij haar private nursing company. We moeten dan een andere functie omschrijving bedenken omdat ik officieel niet in de zorg mag werken. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan.

Ik heb ook al geoefend met autorijden wel even wennen in een andere stad (land) en zeker met een automaat. We kunnen ons rijbewijs niet zomaar omzetten in een Alberta rijbewijs. De duitsers mogen dat wel terwijl die niet eens rotondes kunnen rijden (maar die heb je hier ook niet :)). We mogen dus maar 3 maanden rijden met ons rijbewijs en moeten dan rijexamen doen. Ik hoop dat het hier sneller gaat lukken dan in Nederland.

Ps:
Het is de hele week al zonnig en zo'n 25-29 graden.

Het werken is begonnen

Vandaag ben ik begonnen met werken. Vanochtend op kantoor gekomen om om negen uur een meeting bij te wonen. Niet iedereen was er op tijd, dus uiteindelijk was het om half elf zo ver. De drie nieuwe collega's (waaronder ik dus) werden kort voorgesteld. Er werd gesproken over lopende en aankomende projecten. Vervolgens met de project manager gesproken over wat er van mij verwacht wordt het komend jaar.

Daarna zijn we op pad geweest voor een nieuw mobieltje. Het is heel moeilijk om een abonnement te krijgen voor een mobieltje, als je geen Canadese 'credit history' hebt. Dat geldt eigenlijk voor alles hier. Geen credit history, geen product/service. Vijf jaar lang met een (Nederlandse) credit card betaald en de rekening netjes betaald in .nl geldt niet :-/ Uiteindelijk is het toch gelukt. Alleen op het account van de secretaresse. (Rekening moet ik wel zelf betalen.) Wat ook vreemd is; Is dat iedere minuut dat je gebeld wordt, ook van je belminuten af gaat. Rare jongens, die Canadezen.

Vandaag hebben we ook de aanvraag voor een lease wagen in gang gezet. De PT cruiser zal dus binnenkort ingeleverd worden. Een auto huren is veel duurder dan eentje leasen. Ben benieuwd hoe lang het gaat duren voordat dit geregeld is. Het is mogelijk dat het pas kan, als we beiden een Alberta rijbewijs hebben.

Morgen gaan we een SIN (Social insurance number) en een bankrekening regelen. Als het mee zit, kunnen we ook een lokaal rijbewijs krijgen. Een lokaal rijbewijs is zo ongeveer het belangrijkste document dat je kunt hebben. Het wordt overal geaccepteerd als identificatie. Bij het zien van een Nederlands rijbewijs kijken ze je maar vaag aan.

Dagelijks leven

Vandaag is Peter begonnen op het werk. Ben wel benieuwd hoe hij het gaat ervaren. Ik heb vandaag nog een vrije dag. Bij aankomst heb ik een open work permit ontvangen. Om in de gezondheidszorg of het onderwijs te kunnen werken moet ik eerst medisch gekeurd worden. Ik ben nu aan het uitzoeken hoe dit allemaal zo snel mogelijk geregeld kan worden. Ik heb contact met een thuiszorg organisatie over de mogelijkheden voor een baan. Ik hoop dat het onderzoek snel plaats kan vinden want een baan bij de MC Donalds zie ik niet zo zitten :). Zo pakken we ons dagelijks leventje weer op. Gelukkig zal er wel meer vrije tijd overblijven om het land te kunnen bekijken.

Skypen

Vandaag even met oma geskypet. Het is bijna alsof je gewoon op de koffie bent. Het enige verschil is dat je die dan zelf moet zetten. (Of je gaat net als iedere Canadees even naar Starbucks of Tim Horton's).
Zelf heeft ze helaas nog geen Internet, dus je blijft afhankelijk van anderen, maar goed, het is werkbaar. Een jaartje naar Canada is zo heel anders dan vroeger. Vroeger gingen mensen en die zag je waarschijnlijk nooit meer terug. Nu skype je ze even.

Wat is de wereld toch klein tegenwoordig. (Cliche)

HIHI :)

Sorry Peet, weer een PT Cruiser.

Touren door de Rockies!

Vandaag hebben we verschillende meren bezocht in de Rockies. Het Bow meer, Hector meer en de topper: meer Louise. Het uitzicht is prachtig. Helaas zijn de Canadezen zich daar bij meer Louise ook van bewust. Het resultaat hiervan is een gigantisch hotel recht tegenover dit stukje "ongerepte" natuur. Vandaag zijn we geen bijzondere dieren tegen gekomen maar misschien gaat dat nog gebeuren want we komen hier zeker terug. In dit natuurgebied komen verschillende dieren voor waaronder de zwarte en grizzly beer, cougar , wolf, elk en moose. Op de hele route zijn er verschillende plekken om te stoppen en van het uitzicht te genieten maar eigenlijk is het rijden over de snelweg door dit berggebied al heel mooi om te zien. Ik ben benieuwd hoe het er deze winter uit zal zien.

De katten voelen zich al aardig thuis!

Boodschappen doen in Canada

Hoe bedoel je milieuverspelling? 25 Zakjes voor 77 producten.
De verpakkingen zijn een stuk groter maar toch zijn de boodschappen hier duurder dan in Nederland. Vooral gezonde producten zijn duur. De kaas smaakt overigens prima hier!

Op weg naar Canada

De reis is goed gegaan maar was wel erg vermoeiend. Amsterdam, Toronto was 8 uur. In Toronto moesten we in 1,5 uur alles regelen. Eerst door de paspoort controle, daarna naar "the immigration office". Daar hebben we onze werkvergunningen gekregen. Natuurlijk had die meneer alle tijd van de wereld. Met de werkvergunningen in ons paspoort was het rennen naar de koffers en Pica en Berta. Koffers waren er zo. De poesjes kwamen ze via een andere deur afgeven. Berta was helemaal dizzy en nog niet aaibaar. Ze had wit spul op haar neusje dus ik denk dat ze een beetje voor pampus was. Pica had nog grotere ogen dan normaal maar was wel aanspreekbaar. Met de poesjes zijn we naar de douane gegaan en daar werden ze "gekeurd", d.w.z. er werd even in hun bench gekeken en toen moesten we $37,- betalen. Als een gek door naar de koffer check in. Er werd met spoed iemand opgeroepen om de poezen naar het vliegtuig te brengen. De koffers gingen op de lopende band. Wij zijn verder gerend naar het boarden. Precies op tijd zijn we daar aangekomen. Op ons plekje zagen we een kar aan komen rijden met twee benches. Pica en Berta waren dus aan boord en dat werd ook nog eens bevestigd door de piloot die het maar meteen aan het hele vliegtuig vertelde; "And yes for the ones who are interessted the kittens are on board", wisten wij veel dat hij daarmee niet Nognie bedoelde. Na vier lange uren zijn we geland in Calgary. Op het vliegveld hebben we de koffers en Pica en Berta opgehaald. Ze waren best wel rustig maar Nognie was er niet dus dat was wel even moeilijk. Nognie moesten we bij cargo afhalen. Dat is een eind buiten het vliegveld. Zonder creditcard geen auto. De secetaresse is de auto komen huren en Peter kreeg die van haar. Hij naar cargo, wij naar het appartement. Wij geen sleutels want die lagen nog in de auto. Toen Peter kwam blleek er nog geen Nognie te zijn, zij was nog in Toronto. Ze hebben ons ervan kunnen overtuigen dat ze goed voor haar zouden zorgen en morgen hopen we haar te zien. De straten zijn hier erg groot. Vier baans is meer de regel dan uitzondering zoals ik het nu zie. Aan die grote weg liggen dan allemaal winkels. Ze zien eruit alsof ze op een industrieterrein liggen. Ons appartement is erg groot. Het bosgevoel is ver te zoeken aangezien wij op de pakeerplaats en weg uitkijken. Het is niet zo modern maar ik denk dat we ons er zeker thuis kunnen voelen. Ik zal het snel met de webcam laten zien. De poesjes voelen zich al helemaal thuis en zijn weer erg lief. Er ligt bijna overal hoogpollig tapijt dat vinden ze heerlijk. Ik ben niet zo bang dat ze boel slopen want daar betalen we voor en het is niet zo heel nieuw allemaal. Een van de bedden slaapt prima (in totaal zijn er 3 grote bedden). Ik was om 6 uur hier alweer wakker. Ik denk de spanningen en het tijdsverschil. Om kwart voor tien gaan we Nognie ophalen.